Su Ürünleri Bölümü Koleksiyonu

Yemlere propolis ilavesinin çipura (Sparus aurata L. 1758)’nın yağ asidi profili ve kan parametreleri üzerine etkisi

Sat, 01 Jan 2022 00:00:00 GMT

Yemlere propolis ilavesinin çipura (Sparus aurata L. 1758)’nın yağ asidi profili ve kan parametreleri üzerine etkisi Kaplan, Çağlayan; Erdoğan, Mete; Erdoğan, Fatime Bu çalışma, çipura (Sparus aurata) diyetlerinde yem katkı maddesi olarak artan oranlarda propolis ilavesinin hematolojik parametreler ve balık eti yağ asitleri profili üzerine etkilerini araştırmak amacıyla yapılmıştır. Ortalama 12,04±0,01 g ağırlığındaki çipuralar, 10 hafta boyunca 0 (kontrol), 1,25, 2,5, 5, 10, 20 g/kg propolis (kısaca P1,25; P2,5; P5; P10 ve P20) ilaveli diyetlerle beslenmiştir. Deneme, 400 L’lik 18 polyester tanka 50’şer balık eklenerek üç tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Deneme grupları %45 protein, %17 yağ içeren yemle günde iki kez (09:00 ve 17:00) doyana kadar elle beslenmiştir. Propolis takviyesi, balık eti doymuş yağ asitleri (SFA) ve tekli doymamış yağ asitleri (MUFA) üzerine herhangi bir etki etmemiştir, bununla birlikte 10 g/kg propolis ilavesinden itibaren çoklu doymamış yağ asidi (PUFA) içerikleri önemli düzeyde artmıştır. Dolayısı ile yemlere propolis ilavesi, balık eti toplam yağ asidi kompozisyonunu etkilemiştir (p <0,05). Sonuç olarak, propolis takviyesi, çipura eti yağ asidi kompozisyonunun kalitesini iyileştirmiştir. Denemenin sonunda balıklardan alınan kan örneklerinde RBC (kırmızı kan hücrelerindeki eritrosit sayısı), HGB (kanda bulunan hemoglobin sayısı) ve HCT (kanda bulunan eritrosit ve hemoglobin sayısı) gibi hematolojik parametreler P20 grubunda diğer gruplardan daha yüksek bulunmuştur. Deneme grupları arasında anlamlı fark bulunmamıştır (p >0,05). Yemlerine propolis ilavesi çipura yavrularının hematolojik parametreleri üzerine herhangi bir etki etmemiştir. Elde edilen sonuçlar propolisin, çipura yemlerinde kullanılabilme potansiyeline sahip olduğunu göstermiştir.; This study was carried out to investigate the effects of increasing levels of propolis addition as a feed additive in seabream (Sparus aurata) diets on the hematological parameters and the fish fatty acids profile. Seabream with an average weight of 12.04 ± 0.01 g were fed 0 (control), by 1.25, 2.5, 5, 10, 20 g/kg (abbreviated with P1.25; P2.5; P5; P10 and P20 respectively) propolis supplemented diets for 10 weeks. The experiment was conducted in three replications by adding 50 fish to 18 polyester tanks of 400 L. The trial groups were fed twice daily (09:00 and 17:00) by hand to satiation with feed containing 45% protein and 17% lipid. Although the propolis supplementation had no effect on seabream saturated fatty acids (SFA) and monounsaturated fatty acids (MUFA), the polyunsaturated fatty acid (PUFA) contents increased significantly after the addition of 10 g/kg propolis. Therefore, the addition of the propolis to feeds significantly affected the total fatty acid composition of fish (p <0.05). As a result, the propolis supplement improved the quality of seabream fatty acid composition. At the end of the experiment, hematological parameters such as RBC (erythrocyte count in red blood cells), HGB (hemoglobin count in blood) and HCT (erythrocyte and hemoglobin count in blood) in blood samples taken from fish were found to be higher in P20 group than the other groups. There was no significant difference between the experimental groups (p > 0.05). The addition of the propolis to their feed did not have any effect on the hematological parameters of seabream. The results obtained showed that the propolis has the potential to use in seabream feeds.

Effect of dietary propolis on growth, body composition, and serum biochemistry of juvenile sea bream (Sparus aurata)

Fri, 01 Jan 2021 00:00:00 GMT

Effect of dietary propolis on growth, body composition, and serum biochemistry of juvenile sea bream (Sparus aurata) Kaplan, Çağlayan; Erdoğan, Fatime This study was conducted to investigate the effect of propolis on the growth, body composition, and serum biochemistry of juvenile sea bream (Sparus aurata). Propolis was added to a commercial sea bream feed (45.51% protein, 17.12 lipid %) at (control) 0 (P0), 1.25 (P1.25), 2.5 (P2.5), 5 (P5), 10 (P10), and 20 (P20) g kg−1. The trial used three replicates of 50 fish (ca 12 g initial weight) in 400-L polyester tanks for each feed treatment, with feeding being done twice daily (09:00 and 17:00) by hand to satiation for 10 weeks. Specific growth rate (SGR) and weight gain (WG) varied quadratically with propolis concentration, with maxima at 3.68 g kg−1. Feed conversion ratio (FCR) and protein efficiency ratio (PER) were not affected by feed treatments (P > 0.05). When body composition was examined at the end of the trial, there were no significant differences between treatment groups in percentage dry matter and lipid, but the highest protein was recorded for group P10 (P < 0.05). Propolis supplementation to the diets showed no effects on glucose (GLU), alkaline phosphatase (ALP), alanine aminotransferase (ALT), and aspartate aminotransferase (AST) in the serum. When the serum biochemical parameters such as total protein (TP), triglyceride (TRIG), and cholesterol (CHOL) were examined, the lowest values were found in the P20 group, while no significant difference was found with the other groups (P > 0.05). The study findings indicated that propolis does not decrease growth rates except at high levels.

Kanola küspesinin melek balığının (Pterophyllum scalare lichtenstein 1823) büyüme, somatik indeksler ve vücut kompozisyonuna etkileri

Thu, 01 Jan 2009 00:00:00 GMT

Kanola küspesinin melek balığının (Pterophyllum scalare lichtenstein 1823) büyüme, somatik indeksler ve vücut kompozisyonuna etkileri Erdoğan, Fatime; Ölmez, Murtaza Çalışmada balık unu yerine farklı oranlarda kanola küspesi ilavesinin melek balığı yavrularının (P. scalare) büyüme, yem değerlendirme, somatik indeksler ve vücut kompozisyonu üzerine etkileri araştırılmıştır. Melek balığının besin ihtiyaçlarına göre izonitrojenik (%44 protein) ve izokalorik (3500 kcal/kg) 6 deneme yemi formüle edilmiştir. Kontrol yemindeki balık unu proteini yerine (%45,52) yemlere %0, %8, %16, %24, %32, %40 kanola küspesi ilave edilmi?tir. 450 adet melek balığı 6 deneysel gruba 3 tekerrürlü olarak dağıtılmıştır. Denemenin sonunda en iyi ağırlık artışı ve spesifik büyümenin kontrol grubu ve %8 kanola küspesi yemlerinde bulunduğu görülmüştür. %8’ den daha fazla kanola küspesi ilave edildiğinde bu değerler önemli düzeyde düşmüştür (P<0,05). Kanola küspesi ilavesi %16 düzeyini geçtiğinde yem değerlendirme oranında (FCR) önemli düzeyde kötüleşme olmuştur (P<0,05). Yaşama oranı %89,33 ile %94,67 arasında değişmiş, farklılık önemli bulunmamıştır (P>0,05). Hepatosomatik indeks (HS?) ve viscerosomatik indeks (VS?) değerleri sırasıyla 1,61±0,13-2,03±0,18 ve 7,88±0,50-8,46±0,36 arasında bulunmuş ve farklılık önemli olmamıştır (P>0,05). Kanola küspesinin ilavesi arttıkça, balık eti ham protein ve ham yağ içeriğinde azalma eğilimi meydana gelmiştir (P>0,05) . Sonuç olarak melek balığı yavru yemlerinde herhangi bir olumsuz etkisi olmaksızın balık unu proteininin %16’sı yerine kanola küspesinin ilavesi önerilebilir.; In this study, effects of substituting different levels of canola meal for fish meal on growth, feed conversion ratio (FCR), somatic indices and body compositions of the angel fish fries were determined. Isocaloric (3500 kcal/kg digestible energy) and isonitrogenic (44% crude protein) six experimental diets were formulated to meet the nutrient requirements of angel fish. Canola meal was substituted as rates of 0%, 8%, 16%, 24%, 32% and 40% dietary crude proteins of fish meal (45.52%) in control diet. Four hundred fifty angel fish were distributed to six experimental groups with three replicates. The experimental results showed that the best weight gain and specific grow rate were found for control and 8% canola meal diets. These criterions were reduced (P< 0.05) after 8% canola meal replacement levels. FCR were significantly (P< 0.05) deteriorated after 16% canola meal replacement levels. Survival rate ranged between 89.33 and 94.67%, and differences were not significant (P> 0.05). With no significant differences, hepatosomatic indices (HSI) and viscerosomatic indices (VSI) values varied from 1.61± 0.13 to 2.03± 0.18 and 7.88 ± 0.50 to 8.46± 0.36, respectively. Increasing replacement rates of canola meal were tended to decrease crude protein and crude fat contents of fish (P> 0.05). As a conclusion, it was suggested that the canola meal can replace up to 16% of dietary fish meal protein without adverse effects in angel fish fry diets.

Use of the Asian Clam (Corbicula flumineaMüller, 1774) as a Biomechanical Filter in Ornamental Fish Culture

Thu, 01 Jan 2015 00:00:00 GMT

Use of the Asian Clam (Corbicula flumineaMüller, 1774) as a Biomechanical Filter in Ornamental Fish Culture Erdoğan, Fatime; Erdoğan, Mete Bu çalışma Asya midyesi (Corbicula fluminea Müller, 1774)'nin süs balığı akvaryumlarında biyomekanik filter olarak kullanılabilirliğini belirlemek amacı ile yapılmıştır. Japon balıkları ile (Carassius auratus L., 1758) farklı oranlarda stoklanan tatlısu midyesinin, filtrasyon verimliliği, çevresel streslere karşı dayanıklılığı, midye ve balıkların büyümeleri, gelişmeleri ve yaşayabilirlikleri 75 gün boyunca incelenmiştir. Akvaryumlara midye ilavesi, sudan askıda katı maddeleri önemli düzeyde uzaklaştırmış, su kalitesindeki iyileşmeler japon balıklarının büyüme ve yem değerlendirme performansını olumlu etkilemiştir. Akvaryumlarda balık ve midye kombinasyonunun her iki türün yaşayabilirliklerine herhangi olumsuz bir etkisi olmamıştır; This study aimed to determine whether the Asian clam (Corbicula fluminea Mü ller, 1774) can be used as a biomechanical filter in ornamental fish aquariums. Various densities of this freshwater mussel were maintained with goldfish (Carassius auratus L., 1758), and their filtration efficiency, tolerance to environmental stressors, and viability were examined over 75 days along with the growth of both the mussels and fish. The addition of mussels removed large amounts of total suspended solids from the water, improved the quality of the water, and led to enhanced growth and feed conversion efficiency of the goldfish. Furthermore, the polyculture of fish and mussels in the aquariums did not have any negative effects on the viability of either species.