Sosyal Hizmet Bölümü Koleksiyonu

KURUM BAKIMI ALTINDAKİ ERGENLERLE İLETİŞİM

2023-03-20T07:30:39Z

KURUM BAKIMI ALTINDAKİ ERGENLERLE İLETİŞİM Öngören, Bülent; Aydemir, İshak Adolescence can be defined as the period of the most stormy and conflicting experiences of human life. In this period, the individual is in a significant change and development in terms of physiological, social, cognitive, spiritual, moral, emotional, sexual, behavioral and relational aspects. While multidimensional changes provide advantages for adolescents, they also bring some disadvantages. Adolescents' bodily changes increase, conflicts related to positive or negative perceptions about body image and the potential to take risks increase, their level of engagement in conflicting interactions, experiencing intrapsychic and interpersonal conflicts, being more questioning, and being more fragile are increasing. It is also possible for adolescents under institutional care to experience conflicting interactions with role model care staff or the institutional structure. In this process, they may exhibit positive and negative social and problematic behaviors. Adolescents in institutional care may show maladaptive behaviors such as peer bullying, depression, substance use, school dropout or truancy, not obeying the rules, and not fulfilling their individual responsibilities. In this process, communication with adolescents is important. The use of effective communication skills by institutional staff working with adolescents helps them cope with these conflicting interactions. In this study, the difficulties in controlling the mood of the young people who experience emotional confusion during adolescence and their problems in expressing them due to the fact that they are under institutional care, the communication processes between the staff of the institution serving the youth living with these problems and the communication processes between both groups were examined. In addition, the study also aimed to address effective communication skills for staff working with adolescents under institutional care.

Evaluation of Childhood Traumas, Depressive Symptoms, and Dissociative Experiences in Tinnitus Cases

2022-06-17T07:41:09Z

Evaluation of Childhood Traumas, Depressive Symptoms, and Dissociative Experiences in Tinnitus Cases Altıntaş, Mustafa; Şarlak, Deniz; Öztürk, Erdinç; Çelbiş, Osman Objective: Tinnitus is described as the perceived sound without any external stimulus and is a common problem, but its mechanism is not fully understood. This study aimed to evaluate childhood traumas and dissociative experiences, which may be predisposing factors in patients with tinnitus. Methods: The study included 90 voluntary patients (45 patients with tinnitus and 45 in the control group) aged older than 18 years who applied to the otorhinolaryngology clinic between November 2018 and February 2019 and were diagnosed with subjective tinnitus. A personal information form together with childhood trauma, hospital anxiety and depression, and dissociative experiences scales were used to assess the patients. Results: Of all participants, 55.60% were males, 28.90% were 20-30 years old, 71.10% were married, 40% were primary school graduates, and 68.90% were employed. In addition, 77.78% of patients did not visit a psychiatrist and 75.56% did not have any chronic diseases. The mean total score of Childhood Trauma Scale for the tinnitus group was 54.37±10.17, the mean total score of The Hospital Anxiety and Depression Scale for the tinnitus group in the depression subscale was 12.22±5.41 and in the anxiety subscale was 10.54±3.5, and Dissociative Experiences was 13.48±4.68. A positive significant relationship was found between the childhood traumas of the tinnitus cases in their depressive symptoms, and dissociative experiences (p<0.05). Conclusions: The study results found a positive relationship between the childhood traumas and dissociative experiences of tinnitus cases, which can be considered as predisposing factors in patients with tinnitus who should also be investigated for childhood trauma, and the treatment approach should be multidisciplinary.; Amaç: Tinnitus, herhangi bir dış uyaran olmaksızın algılanan ses olarak tanımlanır ve yaygın bir sorundur, ancak mekanizması tam olarak anlaşılamamıştır. Bu çalışmada tinnituslu hastalarda predispozan faktör olabilecek çocukluk çağı travmaları ve dissosiyatif yaşantıların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntemler: Çalışmaya Kasım 2018-Şubat 2019 tarihleri arasında kulak burun boğaz polikliniğine başvuran ve subjektif tinnitus tanısı konulan 18 yaş üstü 90 gönüllü (tinnituslu 45 hasta ve kontrol grubunda 45 hasta) dahil edildi. Hastaları değerlendirmek için kişisel bilgi formu, çocukluk çağı travması, hastane anksiyetesi ve depresyonu ve dissosiyatif yaşantılar ölçekleri kullanıldı Bulgular: Katılımcıların %55,60’ı erkek, %28,90’ı 20-30 yaş aralığında, %71,10’u evli, %40’ı ilkokul mezunu ve %68,90’ı çalışmaktadır. Hastaların %77,78’inin psikiyatriste gitmediği ve %75,56’sının herhangi bir kronik hastalığı olmadığı belirlendi. Tinnituslu hastaların Çocukluk Çağı Travma Ölçeği toplam puanı 54,37±10,17, Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği puanı 12,22±5,41, hastane anksiyete puanı 10,54±3,5 ve Dissosiyatif Yaşantılar puanı 13,48±4,68 olduğu tespit edildi. Tinnitus olgularının çocukluk çağı travmaları, depresif belirtileri ve dissosiyatif yaşantıları arasında pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p<0,05). Sonuçlar: Tinnitus olgularının çocukluk çağı travmaları ile dissosiyatif yaşantıları arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur ki bu durum tinnituslu hastalarda predispozan faktör olarak kabul edilebilir. Tinnituslu hastalar çocukluk çağı travması açısından araştırılmalı ve tedaviye multidisipliner yaklaşılmalıdır.

Evaluation of Childhood Traumas, Depressive Symptoms, and Dissociative Experiences in Tinnitus Cases

2021-12-28T10:48:28Z

Evaluation of Childhood Traumas, Depressive Symptoms, and Dissociative Experiences in Tinnitus Cases Altıntaş, Mustafa; Şarlak, Deniz; Öztürk, Erdinç; Celbis, Osman Objective: Tinnitus is described as the perceived sound without any external stimulus and is a common problem, but its mechanism is not fully understood. This study aimed to evaluate childhood traumas and dissociative experiences, which may be predisposing factors in patients with tinnitus. Methods: The study included 90 voluntary patients (45 patients with tinnitus and 45 in the control group) aged older than 18 years who applied to the otorhinolaryngology clinic between November 2018 and February 2019 and were diagnosed with subjective tinnitus. A personal information form together with childhood trauma, hospital anxiety and depression, and dissociative experiences scales were used to assess the patients. Results: Of all participants, 55.60% were males, 28.90% were 20-30 years old, 71.10% were married, 40% were primary school graduates, and 68.90% were employed. In addition, 77.78% of patients did not visit a psychiatrist and 75.56% did not have any chronic diseases. The mean total score of Childhood Trauma Scale for the tinnitus group was 54.37±10.17, the mean total score of The Hospital Anxiety and Depression Scale for the tinnitus group in the depression subscale was 12.22±5.41 and in the anxiety subscale was 10.54±3.5, and Dissociative Experiences was 13.48±4.68. A positive significant relationship was found between the childhood traumas of the tinnitus cases in their depressive symptoms, and dissociative experiences (p<0.05). Conclusions: The study results found a positive relationship between the childhood traumas and dissociative experiences of tinnitus cases, which can be considered as predisposing factors in patients with tinnitus who should also be investigated for childhood trauma, and the treatment approach should be multidisciplinary.; Amaç: Tinnitus, herhangi bir dış uyaran olmaksızın algılanan ses olarak tanımlanır ve yaygın bir sorundur, ancak mekanizması tam olarak anlaşılamamıştır. Bu çalışmada tinnituslu hastalarda predispozan faktör olabilecek çocukluk çağı travmaları ve dissosiyatif yaşantıların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntemler: Çalışmaya Kasım 2018-Şubat 2019 tarihleri arasında kulak burun boğaz polikliniğine başvuran ve subjektif tinnitus tanısı konulan 18 yaş üstü 90 gönüllü (tinnituslu 45 hasta ve kontrol grubunda 45 hasta) dahil edildi. Hastaları değerlendirmek için kişisel bilgi formu, çocukluk çağı travması, hastane anksiyetesi ve depresyonu ve dissosiyatif yaşantılar ölçekleri kullanıldı. Bulgular: Katılımcıların %55,60’ı erkek, %28,90’ı 20-30 yaş aralığında, %71,10’u evli, %40’ı ilkokul mezunu ve %68,90’ı çalışmaktadır. Hastaların %77,78’inin psikiyatriste gitmediği ve %75,56’sının herhangi bir kronik hastalığı olmadığı belirlendi. Tinnituslu hastaların Çocukluk Çağı Travma Ölçeği toplam puanı 54,37±10,17, Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği puanı 12,22±5,41, hastane anksiyete puanı 10,54±3,5 ve Dissosiyatif Yaşantılar puanı 13,48±4,68 olduğu tespit edildi. Tinnitus olgularının çocukluk çağı travmaları, depresif belirtileri ve dissosiyatif yaşantıları arasında pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p<0,05). Sonuçlar: Tinnitus olgularının çocukluk çağı travmaları ile dissosiyatif yaşantıları arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur ki bu durum tinnituslu hastalarda predispozan faktör olarak kabul edilebilir. Tinnituslu hastalar çocukluk çağı travması açısından araştırılmalı ve tedaviye multidisipliner yaklaşılmalıdır.

Sağlık Çalışanlarının Çocuk İhmal ve İstismar Vakaları ile Karşılaşma Durumları, Bildirim Yükümlülükleri ve Eğitim Gereksinimlerine İlişkin Sınırlı Bir Araştırma

2021-03-31T10:24:51Z

Sağlık Çalışanlarının Çocuk İhmal ve İstismar Vakaları ile Karşılaşma Durumları, Bildirim Yükümlülükleri ve Eğitim Gereksinimlerine İlişkin Sınırlı Bir Araştırma Tekin, Hasan Hüseyin; Kaya Kılıç, Ayten Amaç: Bu çalışmanın amacı sağlık çalışanlarının çocuk ihmal ve istismar olguları ile karşılaşma durumları, bildirim yükümlülükleri ve eğitim gereksinimlerinin incelenerek ortaya konulmasıdır. Gereç-Yöntem: Araştırma Nisan - Ekim 2018 tarihleri arasında, Sağlık Bilimleri Fakültesi Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesinde görev yapan sağlık çalışanlarından toplanan verilerle yapılan kesitsel ve tanımlayıcı tipte bir araştırmadır. Araştırmanın örneklemini S.B.Ü. Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesinde görev yapan n=150 sağlık çalışanı (hekim-hemşire) oluşturmuştur. Hazırlanan anket formu doğrudan tüm katılımcılara yüz yüze uygulanmıştır. Veriler SPSS 22.0 istatistiksel paket programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Bu çalışma, 70’i hekim ve 80’i hemşire olmak üzere toplam 150 sağlık çalışanının katılımı ile tamamlanmıştır. Katılımcıların 63’ünün (%42) meslek yaşamları boyunca çocuk ihmal ve istismar olguları ile karşılaştıkları, 87’sinin (%58) ise bu tür olgularla karşılaşmadıkları saptanmıştır. Çocuk ihmal ve istismar olguları ile karşılaşan sağlık çalışanlarının 49’unun (%77.7) bu olgularla ilgili bildirimde bulundukları, 14’ünün (%22.3) ise bildirimde bulunmadıkları görülmüştür. 47’sinin (%31.3) mesleki eğitim süreci (üniversite) boyunca çocuk ihmal ve istismarına yönelik herhangi bir eğitim aldıkları, 103’ünün (%68.7) ise çocuk ihmal ve istismarına yönelik herhangi bir eğitim almadıkları saptanmıştır. Sonuç: Sağlık çalışanlarının çocuk ihmal ve istismar olgularına ilişkin bildirim ve müdahale sürecine yönelik yeterince bilgi sahibi olmadıkları belirlenmiştir. Sağlık çalışanlarına lisans ve lisans üstü eğitim ve meslek sürecinde çocuk ihmal ve istismarı konusunda eğitimlerin verilmesi oldukça önemlidir.; Objective: The aim of this study is to examine healthcare professionals’ status of encountering with child neglect and abuse cases, their notification obligations and training needs. Material-Method: This is a cross-sectional and descriptive research conducted between April and October 2018 using the data collected from healthcare professionals working at the Faculty of Health Sciences Antalya Training and Research Hospital. The sample of the study was composed of n = 150 healthcare professionals (physicians-nurses) working at the University of Health Sciences Antalya Training and Research Hospital. The questionnaire was directly administered to all participants through face to face interviews. The data were evaluated by using SPSS 22.0 statistical package program. Findings: This study was carried out with the participation of 150 healthcare professionals, 70 and 80 of whom were physicians and nurses, respectively. It was seen that, of the participants, 63 (42%) have encountered child neglect and abuse cases throughout their professional lives and 87 (58%) have not encountered this kind of cases. It was observed that 49 (77.7%) of the healthcare professionals, who have encountered child neglect and abuse cases, reported about these cases, and 14 (22.3%) of them did not. 47 (31.3%) of these employees have received training on child neglect and abuse during their vocational education period (university) and 103 (68.7%) have not received any training on this topic. Conclusion: It was determined that healthcare professionals did not have adequate knowledge about the notification and intervention processes related to child neglect and abuse cases. It is quite important to provide training for the healthcare professionals on child neglect and abuse throughout their undergraduate and graduate education and professional practice.