https://hdl.handle.net/20.500.12809/175 2026-04-05T21:14:08Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/8830 Turizm Sekröründe Döviz Riski ve Korunma Yöntemleri Kutukız, Doğan Bütün dünya genelinde sermayenin serbest dolaşımının artması ve son yıllarda meydana gelen finansal krizler, ülkeleri ve mikro düzeyde işletmeleri bu krizlere karşı önlem almaya sevk etmiştir. Finansal krizlerden etkilenen sektörler ülkeler bazında farklılık göstermektedir. Türkiye’de krizlerden en fazla etkilenen sektör bankacılık sektörü olmuştur. İşletmeler risklere karşı piyasada yaygın olarak kullanılan finansal ürünlere dayalı türev ürünleri kullanarak risklerden korunma yoluna gitmişlerdir. İhracat ve turizm sektörü açısından döviz kur değişimi en önemli risk olmuştur. Bu açıdan Muğla bölgesinde faaliyette bulunan 120 firmaya anket uygulaması yapılmış, firmalar açısından 2001 yılı ve öncesi dönemde birinci derecede en önemli riskin faiz ve mal fiyat riski iken, 2001 yılından sonra kur riski ve faiz riski olduğu, bu risklere karşı 2001 yılı ve öncesi dönemde yerli paranın değer kaybetmesi nedeniyle döviz olarak tutulduğu, mecbur olmadıkça faizle borçlanmaya gitmedikleri, 2001 yılından sonraki dönemin son iki yılında yerli paranın değer kazanmasıyla doluluk oranlarının artmasına rağmen gelirlerinde bir düşme olduğu görülmüştür. Firmaların risklere karşı türev ürünleri gerek bilgi sahibi olmadıklarından gerekse oluşmuş bir piyasanın olmadığından kullanmadıkları ortaya çıkmıştır.; Du to increase of capital’s, free circulation in world general and financial crisis recent years, the countries and businesses in micro level tend to take measures againts these crisis. The sectors which are effected from financial crisis differentiate according to countries. In Turkey, banking sector undertakes. Therefore, a risk appears in markets. Businesses used to protect themselves form the risk by using derivative products depented to financial products which are commonly used in market. Currency rate variation has been the most important risk for export and tourism sectors. On this side, a public survey was made to 120 firms working around Muğla. According to results; İt comes out that in 2001 and before, the most important risk was interest and product price risk, but after 2001 the most important risk was rate risk and interest risk and againts risks the local Money was kept as curency because of decrease in its value, not get into dept when not necessary. The last two years after 2001, with a raise in the value of local Money, their accomodation rates increase. But there is a decrease in their incomes. It comes out that the firms do not use derivative products because of they don’t have information about these products and a developed market did not exist 2005-01-01T00:00:00Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/8798 Uzun İnce Bir Yoldayım, Sürüyorum Gündüz Gece: Tur Şoförlerinin Çalışma Pratikleri Aslan, Saim; Aslan, Alper Yönetimci bakış, turizm sektöründe çalışmayı insan kaynakları yönetim pratikleri altında ağırlama alt sektörlerinde incelemektedir. Taşıma alt sektöründe çalışma ihmal edilen bir alandır. Ayrıca, genellikle birçok araştırma, turizmde çalışmayı turist-çalışan etkileşimi kapsamında ele almakta ve çalışanın diğer çalışanlarla olan ilişkilerini ihmal etmektedir. Bu araştırma, turizm sektöründe çalışan tur şoförlerinin çalışma pratiklerini ele almıştır. 40 yarı-yapılandırılmış görüşmeye dayanan araştırma tur şoförlerinin eğreti çalışma yaşamlarını ve onların turistler ve çeşitli çalışanlarla olan ilişkilerini göstermiştir.; Managerial gaze analyses work in tourism sector under human resources practices within the hospitality sub-sector. Work in the travel sub-sector is a neglected field. Moreover, most researches address tourism work within tourist-worker relations and neglect tourism worker’s relations with other workers. This research analyses tour drivers’ work practices in the tourism sector. Depending on 40 semi-structured interviews, the research shows the precarious work life of tour drivers and their relations with tourists and diverse workers. 2018-01-01T00:00:00Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/8622 Türk el sanatlarının kültür turizmi bağlamında değerlendirilmesi Öter, Zafer Türk el sanatları sanayileşme, kentleşme, göç, tüketim kültürü, küreselleşme, üretimin bollaşması gibi sosyo-ekonomik olgulardan etkilenmektedir. Günümüzde teknoloji el sanatlarının varlığını tehdit etmektedir. Ancak; el sanatları salt ekonomik bir üretim faaliyeti değil; ulusal hafızayı, kültür mirasını, kimliği etkileyen yönleri ile sosyolojik, antropolojik ve folklorik boyutları olan bir kavramdır. El sanatı ürünü; özgünlük, gelenek ve bilginin aktarımı, sanat ve işlevin objede birleşmesi, coşku, sürgit estetik ve güzellik arayışı gibi içkin kavram ve imgelerle fabrikasyon ürünlerden ayrılır. El sanatları özellikle kültür turizmi kapsamında korunarak pazarlanabilecek somut olmayan kültürel miras kapsamındadır. Bu çalışmada, Türkiye’de el sanatçılarının turizm endüstrisi ile olan ilişkileri sorgulanmaktadır. Çalışmanın temel amacı el sanatçılarının ürünlerini turizm kanalıyla değerlendirmesi için neler yapılabileceğini tartışmaktrır. Çalışmada nitel araştırma yöntemi izlenerek Ege Bölgesi’nden toplanan birincil veriler analiz edilmiş, yorumlanmış ve bulguları tartışılmıştır. Bulgulara göre; turizm-el sanatçısı ilişkisinde sorunlar el sanatçıları, turizm camiası ve değişen toplum yapısı olmak üzere üç temel grupta yoğunlaşmaktadır. Çalışmada sırayla kültür mirası, el sanatı ve turizm arasındaki ilişkiler, el sanatlarının turizmde pazarlanması, kültür turizminin içeriği ve el sanatçılarına yönelik saha çalışması bölümleri yer almaktadır.; L’artisanat d’art turc est sous l’influence des phenomenes socio-économiques tels que l’industrialisation, l’urbanisation, l’immigration, la culture de consommation, la globalisation, et l’abondance dans la production. Actuellement, la technologie menace l’existence de l’artisanat d’art. Artisanat d’art n’est pas une acitivité purement économique, car ce concept incorpore des dimensions sociologiques, anthropologiques, et folkloriques tout en formant la mémoire nationale, le patrimoine culturel, et l’identité. Le produit de l’artisanat d’art se distingue des produits de fabrication industrielle par ses concepts et imaginaires inhérents comme l’authenticité, le transfert des traditions et du savoir, l’union de la fonction et l’art dans l’objet, l’enthusiasme, une recherche continuelle de l’esthétique et de la beauté. L’artisanat d’art fait partie du patrimoine culturel immatériel et ce patrimoine est susceptible à commercialiser en le sauvegardant via le tourisme culturel. Cette recherche questionne les problématiques a propos des relations entre l’industrie du tourisme et les artisans d’art turcs. Le but principal de l’étude est de traiter les moyens de valorisation des produits artisanux d’art via le tourisme. Dans ce contexte, l’approche qualitative a été désignée comme méthodologie pour la collecte des données dans la région Egéenne (Turquie). Les données primaires sont analysées et interpretées pour synthéthiser les résultats. Les constatations globales proposent que les problèmes dans le rapport tourisme-artisan d’art se concentrent au tour de trois axes ; liés aux artisans eux-memes, liés à l’entourage touristique, et liés à la structure versatile de la société. L’étude commence par une analyse des notions patrimoine culturel, artisanat d’art suivi par les précisions sur le rapport tourisme-artisanat d’art et commercialisation, le tourisme culturel et parachève avec les résultats du travail de terrain. 2010-01-01T00:00:00Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/8508 Avrupa Birliği Sermaye Direktifleri Basel Uzlaşısı ve Türkiye'de Kredi Sınırlaması Kutukız, Doğan Son yıllarda bütün dünya genelinde ortaya çıkmış olan finansal krizlerin temelinde bankacılık faaliyetlerinin olduğu görülmüştür. Ülkelerin bankacılık ile ilgili düzenlemeleri yetersiz kalındığında, bankalarca ödenen kredilerin bir kısmı hatta çoğunluğu dönmemektedir. Bu az gelişmiş ve gelişmiş ülkelerde söz konusu olmaktadır. Kredi riski, kısaca "verilen kredilerin geri dönmemesi" şeklinde tanımlanmaktadır. Ülkeler, kredi riskini düşük tutmak amacıyla bir çok düzenleme yapmış ve yeni düzenlemeler yapmaya devam etmektedirler. Avrupa Birliği Ülkeleri 1977 yılında ilk düzenlemeyi yapmış ve AB genelinde 1993 yılında yürürlüğe girmiştir, işletmelerin uluslararası hatta küreselleşme ile daha da büyük alanda faaliyette bulunması bütün dünya genelinde geçerliliği olacak bir düzenleme Dünya Bankası tarafından 1988 yılında Basel l ve 1999 yılında Basel II adıyla yapılmıştır. Türkiye ve Avrupa Birliği Ülkeleri Basel l ve Basel ll'ye uyumlu olarak düzenlemeler yapmışlardır. Kredi riski için en önemli faktörler olarak, krediler için karşılık ayırma ve işletmelerin ödeme gücü oranları olmuştur. Ülkelerin uygulamaları birbirlerinden farklı olmakla birlikte aynı amaca yöneliktir.; It is seen that the banking transactions lie behind the financial crisis Which have occured worl-wide for the recent years. When the regulations about banking of the countries are insufficient, some even most of the loans given by banks have not been paid back. This can be seen in under-developed and developed countries. The loan risk is defined shortly " loans" not being paid back. Countries have stil been making a number of regulations in order to keep the loan rsik low. The Europen Union Countries made the first regulation in 1977 and It was embarked upon in all europenUnion Countries in 1993 When the enterprises have operated in the international field with the globalization, the regulation which will be world-wide current was made by The World Bank under the name of Basel I in 1988 and Basel II in 1999. 2005-01-01T00:00:00Z